Μπορεί η γιορτή να καθιερώθηκε από το κίνημα γυναικών-μητέρων στην Αμερική το 1965, όμως εμείς στην Ελλάδα είχαμε ιεροποιήσει το πρόσωπο της μητέρας, από αρχαιοτάτων χρόνων. Ας θυμηθούμε λίγο την Σπαρτιάτισσα μητέρα, την Κρητικιά μητέρα, την Αντίκλεια, την μητέρα του Οδυσσέα… Μα και την ηρωίδα μητέρα στην Εθνική Επανάσταση του 1821, την μητέρα στην οργάνωση «Η Φανέλα του Στρατιώτη» το 1939.
Οι αφόρητοι πόνοι του τοκετού δεν σταματάνε για μια μητέρα, μετά από τη γέννα. Η μητέρα πονά για πάντα, μιας και η «καρδιά» της πλέον ζει, επεκτείνεται, παρεπιδημεί και σε άλλο σώμα, αυτό του παιδιού της. Όσο πονά όμως στα δυσάρεστα, άλλο τόσο ευφραίνεται με τα ευχάριστα των παιδιών της. Γι’ αυτό οι μητέρες αποτελούν τον κύριο διαμορφωτή στην ανάπτυξη προσωπικοτήτων, οικογενειών, κοινωνιών, πόλεων, κρατών, εθνικών και ιστορικών ταυτοτήτων, γιατί υπήρξαν άρρηκτα συνδεδεμένες με τους απογόνους τους, παιδιά και εγγόνια.
Τα ιδανικά, οι αξίες μας, η ανθρωπιά μας, το φιλότιμο μας, η καλοσύνη μας, οι δείκτες προόδου και ευτυχίας μας, όλα ξεκινούν από την μητέρα μας! Και η μητέρα ζει αιώνια εντός μας, πάντα την κουβαλάμε μέσα μας, στο πιο σπουδαίο δωμάτιο της ψυχής μας.
Χρόνια πολλά λοιπόν στην Ελληνίδα Μητέρα, την Παγκόσμια Μητέρα, την Ασπροπύργια Μητέρα, μα και ένα τεράστιο ευχαριστώ, απλά και μόνο που υπάρχει και μας χαρίζει τη ζωή.
