Είδαμε τους γιατρούς στο Κέντρο Υγείας Ελευσίνας και στο Θριάσιο να μοιράζονται μαζί μας την αγωνία τους και τα προβλήματά τους.

Είδαμε παιδιά προσφύγων να δέχονται τις προσφορές μας με την ίδια θέρμη λες και αυτή η μεγάλη γιορτή της Χριστιανοσύνης είναι και δική τους γιορτή.

Είδαμε ανήλικους και ενήλικες με πραγματικές δυσκολίες να χαμογελούν πλατιά στη θέα μιας λαμπάδας που ετοιμάστηκε ειδικά για αυτούς.

Ανθρώπους της πρώτης γραμμής για την εύρυθμη λειτουργία της πόλης να μας υποδέχονται με χαμόγελο και ας είναι στο καθήκον τις ώρες που όλοι εμείς είμαστε στο οικογενειακό τραπέζι.

Όλα αυτά και άλλα τόσα είναι η Ελευσίνα και οι άνθρωποι της.

Και για άλλη μια φορά αισθάνθηκα υπερηφάνεια αλλά και ευθύνη για όσα έπρεπε να γίνουν και δεν έγιναν, για όσα πρέπει να γίνουν και θα γίνουν.